Wat vind je van mijn boek “de stille oorlog van mijn vader”?

31 augustus hield ik mijn boek ten doop tijdens de viering vanwege de start van 75 jaar bevrijding in Terneuzen. Heb je mijn boek inmiddels gelezen, laat dan svp een reactie op deze pagina achter. Bedankt!

14 gedachten over “Wat vind je van mijn boek “de stille oorlog van mijn vader”?”

  1. De stille oorlog van mijn vader: Een prachtig boek over ervaringen van een gezin tijdens de tweede wereldoorlog en het leven van de volgende generaties van alle kanten belicht.
    Zeeuws Vlaanderen, de Slag om de Schelde en ook hoe familieleden met elkaar omgingen worden zo mooi neergezet.
    Zelf werkte ik een groot aantal jaren als technicus in Zeeuws Vlaanderen.
    Ik nam ook het liefst de boot naar de overkant, een welkome onderbreking.
    Dit boek zou ook aanwezig moeten zijn in het Bevrijdingsmuseum Zeeland in Nieuwdorp.

    1. Dank je voor je woorden, Cees! Heel fijn dat je het zo mooi vond. Ik heb mijn boek ooit onder de aandacht gebracht van het bevrijdingsmuseum en ze zouden er een paar bestellen bij de boekhandel in Goes. Ik ben er daarna niet geweest dus weet niet of het er ligt.Het si een tijdje dic ht geweest vanwege Corona dus ik moet er nog een keer heen.

  2. Ik heb het boek in één ruk uitgelezen. Het is heel beeldend geschreven en het heeft me ontroerd. Dankjewel voor zo’n mooi boek.

  3. Nu de crisis er voor zorgt dat ik binnenshuis moet blijven, heb ik de rust gevonden om de grote stapel boeken die ik het hele jaar door verzameld heb, eindelijk te gaan lezen. Jouw boek was gisteren aan de beurt en vanmorgen heb ik het uitgelezen.
    Prachtig geschreven boek! Ik genoot vooral ook van het telkens in de tijd verplaatsen. Langzaam werd de puzzel duidelijk.
    De karakters van je opa en vader kwamen steeds meer tot leven. Hun levens werden steeds begrijpelijker.
    De zoektocht naar het verleden naar aanleiding van oude foto’s is heel beeldend geschreven en ook actueel voor mij. En de wens om dit te doen komt ook dichtbij. Nu mijn moeder eind februari is overleden, blijven al die vragen over de onbekenden op de vergeelde zwart wit foto’s onbeantwoord. Tenzij ik ook actief op zoek ga naar dat verleden, zoals jij hebt gedaan.

    1. Jasper dankjewel voor je fijne reactie. En wat heb je het snel uitgelezen. heel tof dat je het prachtig geschreven vindt. Daar ben ik blij mee. En ja ik snap het helemaal dat je ook die wens voelt om over je moeder te schrijven.. En jouw boek komt er ook! Zowel die met je mooie ‘kortjes’ over je school als wellicht een roman over je familie. XX

  4. Wat een mooi, ontroerend verhaal. Het neemt je mee van het begin tot het eind. Wat mij ontroert, is de kwetsbaarheid van zowel de schrijfster als dochter van de hoofdpersoon als de vertellende personages. Mooi beeldend geschreven en een ondanks al het verdriet toch een bevrijdend einde. Prachtig!

  5. Een boek dat onder je huid kruipt
    Wat een mooi en interessant verhaal is dit! Er komen prachtige karakters in voor en treffende observaties (hoe de ouders van de hoofdpersoon ’s avonds nog een kakelvers eitje eten, de Panorama naast de kakdoos bij wijze van toiletpapier, het wijnproefritueel en de dwangneuroses van vader etc. etc.) Vooral het gevoel een buitenstaander te zijn van zowel vader als dochter wordt heel goed voelbaar. Ik kreeg er zo’n mededogen met de vaderfiguur door, en met zijn echtgenote. Het zette me ook aan het denken over het oorlogsverleden van mijn eigen ouders die ook heftige dingen hebben meegemaakt en daar de sporen van meedroegen en waarschijnlijk op hun kinderen overbrachten. Ongetwijfeld zijn er talloze mensen voor wie dit geldt. Maar los daarvan heeft deze roman ook een bredere zeggingskracht: hoe word je beïnvloed door wat je meemaakt en door wat de vorige generatie heeft meegemaakt? En hoe moeilijk is het om echt contact te krijgen met mensen, ook degenen die het dichtste bij je staan. Het meest aangrijpend vond ik deel 2, waarin de strijd in Biervliet (Zeeuws-Vlaanderen) wordt beschreven, die plaatsvond tijdens de slag om de Schelde in 1944. Die zag ik echt voor me. Al met al een schrijnend verhaal over de tragiek van een gewoon leven, met een tedere, scherpe en soms humoristische pen beschreven. Ik ben heel erg benieuwd naar haar volgende roman!

  6. Een vergeten familiegeschiedenis, een vergeten stuk oorlog en een vergeten stuk van Nederland…in het prachtige boek van Annemieke de Schepper wordt alles aan de vergetelheid ontrukt. In een zeer beeldende stijl probeert ze het leven van haar Zeeuws-Vlaamse familie en in het bijzonder dat van haar vader te reconstrueren. Het levert een uiterst boeiend verhaal op van een dochter die na de dood van haar vader langzaam maar zeker ontdekt wat er in het verleden in die o zo vergeten Slag om de Schelde met haar familie gebeurd is. Het is spannend en ontroerend tegelijk en een hommage aan Zeeuws-Vlaanderen en zijn bevolking….lezen dat boek!

  7. Ik heb het boek inmiddels gelezen en het was heel ontroerend. Inmiddels heb ik het aan mijn buurvrouw van 88 uitgeleend die ten tijde van de oorlog in dezelfde straat woonde in biervliet. Ze kwam vanmorgen bij me en heeft bijna heel het boek in
    een middag uitgelezen en de oorlog zo’n beetje herbeleefd. Ze wilde het boek ook graag zelf hebben en daarom heb ik het voor haar nu besteld.

  8. indringend, pakkend.
    prachtig verhaal dat van begin tot eind boeit.
    een fijne, beeldende schrijfstijl zorgt ervoor dat je het boek moeilijk kan wegleggen.
    zo’n debuut smaakt naar meer!

  9. Jo Everaert:
    ‘Prachtig boek. Als je erin begonnen bent laat het je niet meer los. Het is meer dan boeiend. Pakkend. Je zit in de greep en het laat je niet meer los. Zeeuws-Vlamingen zullen Terhole en de Patrijs weer beleven. En de boot Perkpolder-Kruiningen. En zoveel anders. Maar het is veel meer. Het gaat over heimwee, dementie, sterven, liefde. Een prachtig geschreven menselijk tijdsbeeld… Zo warm geschreven. Ik kijk uit naar Annemiekes volgende boek.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *